Το Οχτάωρο

..Στην προηγούμενή μου ζωή ήμουν λογίστρια.
Ξυπνούσα πολύ νωρίς το πρωί, αν είχα όρεξη πεταγόμουν στο γήπεδο να τρέξω για μισή ώρα, ετοίμαζα το πρωινό της οικογένειας, ετοιμαζόμουν, πήγαινα το παιδί στο σχολείο και μετά ξεκινούσε το “8ωρο…”

Τηλέφωνα, καταχωρήσεις, ενημέρωση από το taxheaven.gr, μισθοδοσία, ΦΠΑ, ΦΜΥ, ισολογισμοί, αρχειοθέτηση, για τη μια εταιρεία, για την άλλη εταιρεία, νεύρα, φωνές, η ώρα έχει πάει 18.00 “πάλι δε θα προλάβω”…. Και συνεχίζω, μικρό διάλειμα για να φτιάξω event στο fb για το live μου, μισθοδοσία, συμφωνία με την κατάσταση της τράπεζας, υστερικός πελάτης τηλεφωνεί, δηλώσεις, Ε9…..

Πω πω! Πήγε 20.00????? Πήγε 21.00? Πήγε 22.00?????
“Πάρε δουλειά στο σπίτι δε γίνεται φιλενάδα”
Τρέχα στο σπίτι!

Το παιδί μου? Που είναι? Είναι καλά? Έχει φάει? Να το δω λίγο, να παίξω μαζί του, να σκουπίσω και μετά να το βάλω για ύπνο… Και μετά να φάω και τίποτα για να συνεχίσω… Μαγείρεμα, συμμάζεμα, κουβέντα με τον έταιρο μέχρι να λιποθυμήσει στον καναπέ και “ευτυχώς κοιμήθηκαν όλοι!”

Τώρα μπορώ:
1. Να πάρω το όχημα και να πάω στον Γιάννη και την Ηλέκτρα
2. Να συνεχίσω τη δουλειά που πήρα για το σπίτι
3. Να μαγειρέψω
4. Να μελετήσω flamenco
5. Να κάνω αποτρίχωση
6. Να απλώσω τα ρούχα που είναι στο πλυντήριο από το πρωί
7. Να χαζέψω στο internet
8. Να σιδερώσωωωω
Ζήτωωω! Έχω όλο το βράδυ δικό μου!

Στην προηγούμενή μου ζωή, ζούσα μέσα σε μια τρέλα… Οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους ήταν μπερδεμένες, έτρωγα άτσαλα και τελικά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα καλά.
Πέθανα τον Αύγουστο του 2012….
Και από τότε όλα πάνε τέλεια!

Ντινάκι αυτό το post είναι για σένα καλή μου φίλη. Μη φοβάσαι τίποτα, αλλού είναι η γλύκα!