Bάλε ό,τι τίτλο θες…

Είμαι τσίρκο ρε φίλε… Τι θες…. Πάω πάνω κάτω, μιλάω με κόσμο, είμαι μονίμως ταπί, έχω έναν γιο που λατρεύω, έχω μια τομή εξαιτίας του στην κοιλιά μου για να μου θυμίζει οτι είμαι μάνα και οτι τα ελληνικά νοσοκομεία ως επι το πλείστον είναι για τον π@@τσο…
Σε σοκάρει η γλώσσα μου?
Δε χρειάζεται.

Έχω τα μάτια και την καρδιά καθάρά και στη θέση τους, έχω τους ανθρώπους μου, έχω ακόμα ένα κεραμίδι να με προστατεύει εμένα και το παιδί μου από το κρύο και τον δρόμο…. Έχω τα μάτια υγρά, το χαμόγελο στη θέση του, τα χέρια γεμάτα πάντα…
Δεν μου χαρίστηκαν αυτά φίλε μου….  Εγώ δούλεψα για να τα έχω.
Και δε με νοιάζει τι θα πεις.
Είμαι τσίρκο γιατί εγώ το διάλεξα. Και μ αρέσει.  Στο τσίρκο οι άνθρωποι γυμνάζονται, είναι σε εγρήγορση, προσφέρουν κάτι στον κόσμο. Γελάνε.
Εσύ που με κρίνεις, τι ??
Δε λένε πως τα παιδικά βιώματα μας ακολουθούν? Ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα φίλε μου?
Όταν ήμουν 5 ο πατέρας μου μας πήγε εμένα και την αδερφή μου, βόλτα στον Αλιάκμονα. Ξέρεις που είναι ο Αλιάκμονας?
Μας είχε φορέσει τα καλά μας γιατί θα πηγαίναμε μετά για φαγητό στις θείες μου.
Μας είπε πως πάει λίγο πιο κει για να κατουρήσει και μας έδωσε εντολή να μη βραχούμε.
Εγώ ξέρεις τι έκανα φίλε μου??
Βρήκα έναν βράχο μέσα στο ποτάμι. Έναν βράχο ολοστρόγγυλο, Χριστέ μου δε θα τον ξεχάσω ήταν ό,τι πρέπει για να καθήσεις…. Αλλά ήταν μέσα στο νερό.
Ήθελα τόσο πολύ να κάτσω σε εκείνον τον βράχο και να παίξω που ξέχασα το νερό. Και βράχηκα….
Και ο μπαμπάς με μάλωσε. Και έπρεπε να πάω στο τραπέζι φορώντας το πουκαμισάκι του…. Ντράπηκα λίγο αλλά ήμουν χαρούμενη που κάθησα στον βράχο.
Μόλις με βοήθησες να καταλάβω πως αυτό το περιστατικό, το μετέφερα και στη ζωή μου….
Σου εύχομαι λοιπόν καλά ξεμπερδέματα με τη ζωούλα σου και να κάποια μέρα να ξυπνήσεις. Ή να κοιμηθείς… Δεν ξέρω…
Γιατί μπορεί  εγώ να κοιμάμαι κι εσύ να είσαι ξύπνιος…