Vivir sin miedo

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε που πήρα την απόφαση να αλλάξω το τελευταίο αγκάθι στη ζωή μου. Τη μέρα που το αποφάσισα ήμουν λιώμενη απο τον φόβο.
Πέρασαν δυο χρόνια μόνο για να μετατρέψουμε εγώ και ο άνθρωπός μου, το μίσος, τον θυμό, τις αμήχανες σιωπές, σε γέλιο, σε χαρά, κατανόηση, αγάπη αληθινή και ανιδιοτελή.
Δυο χρόνια ψάχνοντας αγκαλιά να χωρέσω. Μα δεν υπάρχουν αγκαλιές που να χωράμε όμως εμείς οι άνθρωποι. Μεγαλώνουμε με ενα σωρό φόβους, εξαρτήσεις, μας λένε οτι αυτό το λένε “αγάπη”, τούτο “σχέση”, το άλλο “πίστη”, το παράλλο “μοναξιά”… Τι φοβερά πράγματα!  Και να πρέπει όλα να αποκτήσουμε! Μα… Υπάρχουν στ αλήθεια όλα αυτά?
Πριν χρόνια παρακολούθησα ένα σεμινάριο για το πως μπορώ να προπονήσω τον εαυτό μου στο να ζω απλά, να συγχωρώ, να αναγνωρίζω και να δέχομαι τα πράγματα όπως είναι. Ομολογώ πως η στιγμή που ένιωσα μια κάποια κάθαρση σε εκείνο το σεμινάριο, ήταν μοναδική εμπειρία. Αλλά μετά την ξέχασα, γιατί ηρθε η ΔΕΗ, τα κοινόχρηστα κ.α….
Δυο χρόνια λοιπόν η ζωή μου γέμισε με στιγμές σαν εκείνη της “κάθαρσης”. Στιγμές όμως.
Αλλά ευτυχώς δυο χρόνια τώρα βρίσκονται άνθρωποι στον δρόμο μου που με τη στάση ζωής τους, μου δίνουν παραδείγματα και πάντα καταλήγω πως πραγματικά τίποτα δεν είναι όπως το μαθαίνουμε. Φοβόμαστε πάρα πολύ. Να μη νιώσουμε, να μην πούμε, να μη δούμε, μην αγγίξουμε, μη σκεφτούμε…
Έλα παναγία μου! Και πως θα ζήσουμε?
Ας φάμε λέω εγώ τα μούτρα μας κι ας ματώσουν. Οι λέξεις και οι δρόμοι είναι κατασκευασμένα πράγματα του μυαλού.
Δυό χρόνια για ν ανοίξει επιτέλους η καρδιά και να αντέξει.
Και να καταλάβω τώρα πως μπορώ να χωρέσω όπου μου κάνει κέφι και να χωρέσουν και σε εμένα κι άλλοι, κι άλλα… Δεν υπάρχει όριο!
Αφορμή για όλα αυτά στάθηκε η γνωριμία μου στο τελευταίο ταξίδι με ανθρώπους που ήρθαν σα μετανάστες ή πρόσφυγες στη Γερμανία.
Την Όλγα, την Aisha, τη Meri, τον Tarek, τον Αeham…
Ανθρώπους που άλλαξαν ζωή γιατί οι συνθήκες της παλιάς ζωής τους ήταν από κακές έως και επικίνδυνες.
Δεν είναι πράγμα εύκολο να παρατήσεις αναγκαστικά τα πάντα και να ξεκινήσεις από το 0 ε?
Γι αυτό σου λέω. Σκέψου.
Σε αυτον τον κόσμο έρχεσαι μόνος. Χρειάζεσαι μόνο μια αλλαξιά ρούχα. Βοήθεια σίγουρα θα βρεις από κάπου, αρκεί να μη φοβάσαι να τη ζητήσεις.
Μπορείς να μη φοβάσαι?  Μπορείς?
Εγώ λέω πως μπορείς!