Βιογραφική Προπόνηση (ή πως άλλαξα ζωή!)

Πάνε πέντε χρόνια από τότε που βρέθηκα σε εκείνο το «κρύο» μέρος μαζί με άλλα σχεδόν τριάντα άτομα, έτοιμα να ακούσουμε και να νιώσουμε την ψυχή μας.

Είχα ακούσει από άλλους σχετικά με το τι γίνεται κατά τη διάρκεια μια Βιογραφικής Προπόνησης και ήμουν πάρα πολύ περίεργη.

Πήγα λοιπόν και την πρώτη άκουσα το βαρύ «πρόκειται να σας κάνω μια τομή. Επί τρεις μέρες θα είναι ανοιχτή και δεν πρέπει να την εκθέσετε. Γι αυτό θα κάνετε τα πράγματα όπως τα λέμε εδώ»…. « Μα τι λέει» σκέφτηκα… Κι όμως όταν μας ρώτησε αν θέλουμε να φύγουμε, δεν κούνησα ρούπι. Ήθελα να δω τι θα γίνει στο τέλος.

Ήμουν τότε παντρεμένη με ένα παιδί. Δούλευα σε ένα λογιστικό γραφείο. Ώρες πολλές. Ατελείωτες. Είχα καθαρίστρια και άνθρωπο να μου κοιτάει το παιδί. Είχα πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου και οι σχέσεις με τη μητέρα μου ήταν χάλια. Ήμουν πολύ δυστυχισμένη.

Παράλληλα όμως χόρευα και τραγουδούσα flamenco. Αυτό ήταν η παρηγοριά μου. Εκεί ζούσα….

Παράλληλα επίσης βοηθούσα σε διάφορα ιδρύματα με παιδιά και ασθενής με καρκίνο.

Παιδί ιδρύματος κι εγώ η ίδια, ποτέ δεν μπόρεσα να ξεπεράσω αυτά που έζησα και άκουσα από άλλα παιδιά σαν παιδί…. Αναφέρομαι στις ιστορίες τους.

Είχα πολλή ενέργεια , καλή ενέργεια μέσα μου. Αλλά δεν ήξερα τι να την κάνω.

Μέχρι που άκουσα για αυθεντικούς ανθρώπους, για παλτό, για ιστορίες άλλων ανθρώπων, για συγχώρεση και τέλος ήρθε αυτή η μαγική στιγμή που τα βλέπεις όλα λες και είσαι σε αερόστατο. Όλα λάμπουν, δεν έχεις τίποτα άσχημο μέσα σου.

Αυτό είναι!  Ετσι θέλω να είμαι. Το κατάλαβα μια για πάντα.

Τελείωσα λοιπόν με τη Βιογραφική. Για αρκετό καιρό ήμουν ευτυχισμένη, η σχέση μου με τον άντρα μου έφτιαξε, πήγε κι  εκείνος στη Βιογραφική.  Δε μου έφταιγε άλλο η δουλειά, ήμουν πολύ χαρούμενη μιας και στη δουλειά είχαν περάσει όλοι από τη Βιογραφική, ήμασταν όλοι στο ίδιο μήκος κύματος.

Ήταν η πρώτη φορά που τόλμησα να οργανώσω εντελώς μόνη μου κάτι που ονειρευόμουν χρόνια: Να μαζέψω όσο το δυνατό περισσότερους χορευτές flamenco και να οργανώσω μια χριστουγεννιάτικη γιορτή με κάλαντα flamenco από την οποία όλα τα έσοδα θα πήγαιναν σε ένα ίδρυμα με παιδιά.

Η εκδήλωση πήγε ανέλπιστα καλά. Ο κόσμος την αγκάλιασε, οι συμμετέχοντες επίσης, η αγάπη που δεχτήκαμε ήταν τεράστια. Χαμόγελα παντού!

Πολύ αργότερα άρχισα να ξεχνάω όλα όσα βίωσα στη Βιογραφική, Σταμάτησα να διαβάζω στο ψυγείο μου κάθε πρωί τις 7 διακρίσεις…. Άρχισα να γίνομαι όπως πρίν.

Δυστυχισμένη. Τίποτα δε μπορούσε να βγάλει τη μιζέρια από μέσα μου.

Έγινα κακιά με τον άντρα μου, περνούσαμε άσχημα.

Ήμουν άνεργη, φοβόμουν να χωρίσω, δεν είχα που να πάω, δεν είχα βοήθεια, η μητέρα μου ήταν πάλι ανύπαρκτη.

Κουλουριάστηκα πάλι και δεχόμουν την καθημερινότητά μου.

Αμ δε….. Ο σπόρος της βιογραφικής  υπήρχε. Απλά τον είχα απενεργοποιήσει.

Χωρίς λοιπόν να το αντιληφθώ άλλαξα όλη μου τη ζωή, έχοντας στο μυαλό μου πολλά μότο από τη βιογραφική (πάντα χωρίς συναίσθηση ότι εκεί τα είχα ακούσει όλα αυτά)

Βρήκα το θάρρος να χωρίσω. Βρήκα το θάρρος να μετακομίσω εγώ μιας και ο πρώην δεν έφευγε από το σπίτι. Αμέσως βρήκα δουλειά από το πουθενά. Όλα έφτιαξαν με τρόπο μαγικό! Η σχέση μου με τον πρώην μεταμορφώθηκε. Ξαναγίναμε όπως όταν γνωριστήκαμε πάλι. Μπορούσαμε να μιλάμε σαν άνθρωποι και να γελάμε και να μαγειρεύουμε και να τρώμε όλοι σαν οικογένεια που είμαστε κι ας μην είμαστε ζευγάρι. Βρήκαμε πάλι τη χαρά.

Το παιδί μας ήταν πάλι χαρούμενο.

Στην πορεία και αλλάζοντας πολλές δουλειές του ποδαριού παράλληλα, ασχολήθηκα επαγγελματικά με το τραγούδι flamenco. Δούλεψα σε όλη την Ελλάδα, διοργανώνοντας μόνη μου  τα περισσότερα event, γνώρισα όλους τους καλλιτέχνες flamenco που υπάρχουν στην Ελλάδα. Αυτό που έπαιζε ξεκάθαρα πλέον στο κεφάλι μου ήταν το « Θες κάτι? Απλά ζήτα το! Το πολύ πολύ να σου πούνε όχι»

Ανακάλυψα ξανά τη ζωή, ανακάλυψα πως δεν υπάρχουν όρια.

Άρχισα να ταξιδεύω στο εξωτερικό. Με δική μου πρωτοβουλία και διοργάνωση, χωρίς να γνωρίζω κανέναν εκεί στα ξένα, γνώρισα μουσικούς και χορευτές, έπαιξα μαζί τους, με έμαθαν, έκανα καλούς φίλους, έμαθα πως δουλεύουν, είδα τι χρειάζονται.

Πηγαινοερχόμουν τρία χρόνια σε Γερμανία, Τουρκία και Ολλανδία για να βγάλω τα προς το ζην αφού στην Ελλάδα πια δεν υπάρχει τίποτα.

Είχα χρόνο για το παιδί μου όταν βρισκόμουν στην Ελλάδα, ήμουν χαρούμενη, το βλέπει, το νιώθει.

Η ζωή μου πήρε μια πορεία που ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ.

Πριν από 6 μήνες  συνέβησαν κάποια πράγματα που με οδήγησαν στην απόφαση να μετακομίσω στ Eindhoven της Ολλανδίας. Τα είχα όλα ρυθμίσει. Τον Απρίλιο όμως ένας αναπάντεχος θάνατος, ήρθε να καταστρέψει όλη την κατάσταση που είχα «χτίσει», μια σίγουρη δουλειά, ένα σπίτι… Πράγματα δηλαδή που θα βολευόμουν πάλι…

Η ζωή δεν ήθελε αυτό από εμένα όμως. Και ξέρεις, την ακούω πια τη ζωή, τη σέβομαι και την αφήνω να μου δείξει τα σημάδια.

Έτσι, τον περασμένο Απρίλιο κι ενώ βρισκόμουν στην Ολλανδία για τα διαδικαστικά με δουλειά και σπίτι, κι αφού όλα ανατράπηκαν ενόσω ήμουν εκεί, η ζωή με διάφορες συγκυρίες με οδήγησε στο Άμστερνταμ, μου έδωσε ένα καλό σπίτι σε καλή τιμή  και εγώ έπρεπε να αποφασίσω. Ποτέ δε λέω «όχι» στα σημάδια. Έτσι, κράτησα το σπίτι, χωρίς να ξέρω τι θα κάνω από δουλειά.

Γύρισα στην Ελλάδα, να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητες  μου και τα του παιδιού.

Είμαι πολύ χαρούμενη για ην καινούρια πόρτα που ανοίγει, δεν έχω κάτι σίγουρο εκεί, δεν γνωρίζω κανέναν, αλλά έχω πίστη σε αυτό που θα έρθει. Και αυτός , αναγνωρίζω, πως είναι ο σπόρος της Βιογραφικής, που άνθισε.

Στην ανάγκη μου να αποχαιρετήσω τον κόσμο που μέχρι τώρα δούλεψε μαζί μου στην Ελλάδα, δεν ήθελα να κάνω ένα κοινό πάρτυ, διοργάνωσα ένα τριήμερο Flamenco Festival τον περασμένο Ιούνιο σε 4 αυλές του Κεραμεικού.  Πήγε σφαίρα!  Ο κόσμος μας αγκάλιασε, συγκινηθήκαμε, θυμηθήκαμε παλιά και σχεδιάσαμε καινούρια. Ήταν καταπληκτικά!

Παράλληλα, το Χριστουγεννιάτικο project  που το βαφτίσαμε Zambomba Flamenca, από τότε δε σταμάτησε να παρουσιάζεται κάθε χρόνο με την ίδια χαρά και τον ίδιο  σκοπό και κάθε χρόνο, καλύτερο.

Είμαι εδώ λοιπόν, δέκα μέρες πριν μεταναστεύσω, δέκα μέρες πριν αλλάξω πάλι ζωή.

Δε φοβάμαι πολύ. Είμαι χαρούμενη.

Έχω αγάπη και ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους.

Και η Βιογραφική αναγνωρίζω πως συνέβαλλε ουσιαστικά σε όλες αυτές τις αλλαγές. Αφού από τότε άρχισα να τολμάω, να συγχωρώ και να βαδίζω ελεύθερα.