Hola Flamenco Festival 2017

HOLA FLAMENCO FESTIVAL

…Μάταια προσπαθώ να κοιμηθώ. Πάλι η λύση βρίσκεται στον υπολογιστή.

Φωτογραφίες, συνομιλίες, παλιά βίντεο, καινούρια βίντεο, οδηγός επιβίωσης στο Amsterdam, κι άλλες φωτογραφίες, ονειρεύομαι, σχεδιάζω, μελαγχολώ, απομονώνομαι, απομονώνομαι, απομονώνομαι…

Θέλω να χαιρετήσω τα παιδιά… Θυμάσαι τότε που σε φώναξαν στη Θεσσαλονίκη να τραγουδήσεις για μια Νιόβη που χε έρθει από τη Σεβίλλη? Και η καρδιά πήγαινε να σπάσει όσο κι αν με καθησύχαζε ο Αντρέας ο Ασπρομάλλης πως η Νιόβη είναι «δικιά μας». Ναι αλλά ήταν στη Σεβίλλη! Που πάω εγώ να της τραγουδήσω??

Και τότε που ήρθε ο θείος από Αυστραλία και πήρες την καημένη την Αργυρώ μες στη μαύρη νύχτα να της πεις να κατέβει Αθήνα να χορέψει για τον θείο γιατί θα μας έκλεινε δουλειές στην Αυστραλία (…)

Και τότε που κλαίγαμε στην ταράτσα στο Χαϊδάρι η Ηλέκτρα, η Ντίνα κι εγώ, και τότε  που πήγα στο melitzazz με την Ισαβέλα και τον Pedro και τον Κουκουλιτάκη, και τότε που παίξαμε πρώτη φορά με τον Κάρτι στη Σκύρο με την Καρπούζου να χορεύει πάνω σε μια βιβλιοθήκη, και τότε που κάναμε την πρώτη zambomba στο playground και χαιρόμασταν όλοι πάνω στην πράσινη φλοκάτη, και τότε που μου έκανε κωλοδάχτυλα στον αέρα ο Παπαγιαννούλης να μην κάνω λάθη στο φεστιβάλ στην Άρτα, και τότε που έκραζα τη Μανδραγού στο youtube και μετά της ζητούσα συγνώμη, και τότε που ο Ιάσονας μου έστελνε με mail να μελετήσω παλιούς Naranjito de Triana και Tio Borrico, και τότε που άρχισες να τραγουδάς, τότε που άρχισες να τραγουδάς!!!

Πώς να τα χωρέσω όλα σε ένα «γεια»??  Όλα? Όλα? Hola! Hola!

Κι εκεί, μπροστά στον υπολογιστή, μεταξύ ρακής, κατάθλιψης και κολώνιας, μου ήρθε μια ιδέα (που την είχαν κι άλλοι)… Ένα φεστιβάλ flamenco που θα χωρέσουν όλοι και όλα!

Αυτό μάλιστα! Είναι ωραίο για «αντίο»

Και το ανακοίνωσα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να ξέρω ούτε το πώς, ούτε το που, ούτε με τι λεφτά…. Απλά το ήθελα. Και αυτό φτάνει.

-«Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα η λέξη «φεστιβάλ» »

– « Καλό κουράγιο, Δε νομίζω να τα καταφέρεις.»

– «Μπράβο ρε ! Θα είμαστε εκεί!»

Οι πρώτες αντιδράσεις. Ευτυχώς έχω μάθει να είμαι μπουλντόζα τα τελευταία χρόνια και αμα θέλω κάτι πολύ, κλείνω τα αυτιά.

Το θέμα για αρχή ήταν το που?

Ε καλοκαίρι θα ναι… Να μαζευτούμε έξω… Σε αυλές… Όπως στις οικογενειακές γιορτές.

Να πάω να βρω τον Πάνο και τον Αλέξη να τους πω….

Αμέσως  δέχτηκαν και μου πρότεινε ο καλός μου ο Αλέξης και τους άλλους δυο χώρους.

Έστειλα λοιπόν κάλεσμα σε όόόόλους  όσοι ασχολούνται με το flamenco, όσο πιο οργανωμένο το κατάφερα, έψαξα να βρω παιδιά να με βοηθήσουν.

Οι πρώτες θετικές απαντήσεις για συμμετοχές άρχισαν να έρχονται.

Οι εθελοντές επίσης. Κι έτσι συγκροτήθηκε μια καταπληκτική ομάδα από εξαιρετικά παιδιά:

Φαίη Κεραμιδά: που ανέλαβε το κομμάτι της επικοινωνίας. Εξαιρετική στη δουλειά της,  έφαγε στη μάπα την ανυπομονησία μου με στωικότητα και μετά έτρεχε να με μαζέψει…

Μαρία Τζάνη: που ανέλαβε το γραφιστικό κομμάτι, το logo μας και το δύσκολο στήσιμο του site μας γιατί κάθε τρεις και λίγο την έπρηζα. Έφτιαξε και την όμορφη αφίσα μας. Πάντα με χαμόγελο.

Γεωργία Δαμίγου: Αυτό το εξαιρετικό κορίτσι που αγόγγυστα και φουλ ενέργεια κάθησε τρεις μέρες να βοηθήσει στον ήχο που ήταν η αλήθεια είναι, δύσκολα τα πράγματα

Τάσος Ποζιάδης: Άλλο εξαιρετικό πλάσμα. Υπήρχε παντού, αθόρυβα και αεικίνητα να καταγράψει όλες τις στιγμές του τριημέρου, χωρίς καμιά διαμαρτυρία με την κάμερά του και μια καρδιά μεγάλη!

Πάνος Μαρινόπουλος: Το αγόρι που τα παράτησε όλα εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα και ήρθε με την κάμερά του να μαγνητοσκοπήσει το Desfile μας. Τον ξέρω από μωρό. Έγινε άντρας πια κι έρχεται να με βοηθήσει. Πόσο τυχερή είμαι!

Νίκος Τσίρος: Φτασμένος φωτογράφος και δημιουργός ταινιών μικρού μήκους, δε δέχτηκε να έρθει για μια απλή φωτογράφηση…. Ήθελε να ασχοληθεί με ένα μινι ντοκιμαντέρ από κάποια πρόβα. Έτσι κι έγινε και μας έμεινα ένα εξαιρετικό βίντεο από την πρόβα της Farruca της Τζέσικα.  (https://www.youtube.com/watch?v=Rm_q_jYo75w )

Στέλιος ΠλαΊτης: Ο παλιός αγαπημένος μου φίλος από το ispania.gr που ήρθε να ντύσει με τις μουσικές του το Desfile.

Μαρία Παπαγεωργίου: Το Μαράκι που αποτύπωσε στον φωτογραφικό του φακό όλες τις όμορφες στιγμές του φεστιβάλ.

Γ.Μ: Ο μυστηριώδης αγαπημένος μου φίλος και εξαιρετικός φωτογράφος   (μεταξύ άλλων)  που  μας φωτογράφησε και τις τρεις μέρες

Ελένη Μακρυγιάννη: Ελβετικός σουγιάς το Λενιώ από τη Θεσσαλονίκη! Βοηθός στους καλλιτέχνες, σερβιτόρα, πόρτα, μοντέλο…. Και πάντα αθόρυβα και με μεγάλο χαμόγελο

Γαβριήλ Μπορμπόλης: Ο δίμετρος της ομάδας. Κρητίκαρος. Ήθελε πολύ να βοηθήσει περισσότερο από όσο μπόρεσε. Αλλά ήταν η καρδιά του μαζί μας κι αυτό δεν το ξεχνάω

Deos & Linya: Οι κουμπάροι μου! Το πιο pop ζευγάρι της Αθήνας! Έκαναν την καλύτερη πόρτα του φεστιβάλ! (σας κράτησα και βραχιολάκια!)

Αντρέας Ντρούλιας: Ο άντρας πίσω από την κονσόλα.  Ο ηχολήπτης μας που επίσης  αθόρυβα, έκανε τη δουλειά του για να μας δώσει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Κι έτσι έχοντας αυτήν την καταπληκτική μαγιά γύρω μου, άρχισα να στήνω το φεστιβαλάκι μας.

Μου κόστισε χρόνο, ενέργεια και έξτρα κιλά στην πλάτη (αφού πήγαινα παντού με το laptop) αλλά δε με ένοιαζε καθόλου. Με έκανε χαρούμενη η διαδικασία

Έπρεπε να ταξιδέψω στις 13/6 στη Γερμανία για να παίξω με τον Juan Granados και να τον φέρω πίσω στην Αθήνα, μετά από πολύωρο, γεμάτο γέλια μέχρι θανάτου, ταξίδι μας (αναμονή στην Κωνσταντινούπολη 7 ώρες!)

Ημέρα 1η

Παρασκευή 16/6      ΣΠΙΤΙ art bar

Οι πρόβες ξεκίνησαν από νωρίς, ο Πάνος με την τσίμπλα στο μάτι έπρεπε να κάτσει και να προβάρει μαζί με τον Juan και τα κορίτσια που χόρευαν.

Εγώ και η Αργυρώ τρέχαμε στα ραδιόφωνα για συνεντεύξεις.

Όλοι με την ψυχή στο στόμα, αλλά όλοι ενθουσιασμένοι, βρεθήκαμε το βράδυ στο όμορφο αυτό bar.

Πρωτα πρώτα η Μαρίνα Νώτη και οι μαθητές της. Ήταν εκεί να μας βοηθήσουν και να εκθέσουμε κάποια ρούχα από αυτά που θα παρουσίαζε στο desfile. Ευτυχώς είχαμε τον copa και τον Γαβριήλ που έδωσαν λύση στο κρέμασμα στου σκοινιού για να απλωθούν τα ρούχα μας.

Το μαγαζί γέμισε με κόσμο, οι περισσότεροι γνωστοί, όλοι χαρούμενοι, έπρεπε να αρχίσουμε λοιπόν!

Οι πρώτες νότες έπεσαν από την κιθάρα του Πάνου κι εγώ κοίταζα όλον αυτόν τον κόσμο που μαζεύτηκε να δει τους χορευτές και ν ακούσει τα παιδιά, κοίταζα τις χορεύτριες φίλες μου όλες που δουλέψαμε μαζί και περάσαμε στιγμές όμορφες και στιγμές έντασης. Δε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ήταν πολύ δυνατή η συγκίνησή μου.

Είδαμε ένα πολύ γλυκό tangos από τη Νιόβη και τη Φλώρα, που επικοινωνούσαν άψογα με τα μάτια και μόνο χαμογελαστές, είδαμε μια πολύ ξεχωριστή  Farruca  από την Τζέσικα, είδαμε την καταπληκτική solea της Αργυρώς που ομολογώ πως ήταν από τις  καλύτερες που έχω δει,  είδαμε τη solea της Νίκης που τραγούδησε η Δροσιά και μας αφήσανε όλους με το στόμα ανοιχτό και την τρίχα κάγκελο, είδαμε το γεμάτο ενέργεια  tangos της Μανδραγού που ήθελα να σηκωθώ να τη φιλήσω και τέλος χαρήκαμε το εκρηκτικό ντουέτο του Pedro Fabian με τον Γιάννη Παπαγιαννούλη που μας έφερε σε διάθεση party για να συνεχίσουμε όλοι μαζί με αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα και πολύ χορό, την όμορφη βραδυά στο ΣΠΙΤΙ

Ήμερα 2η

Σάββατο 17/6    ΘΕΣΣΑΛΟΙ

Μέρα βροχών……  Εγώ με 39 πυρετό και φωνή λιγότερο από μισή, παρακαλούσα από το πρωί  να σταματήσει όλη αυτή η βροχή επειδή είχαμε δυο πολύ ωραία δρώμενα στον πεζόδρομο των Θεσσαλών.

Το ένα ήταν  στο άνοιγμα της βραδιάς, από την Γιώτα Πεκλάρη και τις bulerinas  και  το δεύτερο ήταν το κλείσιμο της βραδιάς από τους Sam Roma!

Δυστυχώς η βροχή δεν κόπασε, απεναντίας, έγινε πιο δυνατή  με αποτέλεσμα να καταστραφεί το πάτωμα που είχε στηθεί και οι τεχνικοί να τρέχουν πανικόβλητοι να μαζέψουν τα μηχανήματα.

Εννοείται πως τα event στον πεζόδρομο, ακυρώθηκαν.

Κλειστήκαμε όλοι στο μαγαζί και την αυλή, ασφικτικά γεμάτα. Οι Sam Roma  έπαιζαν ακούραστα μουσικές και πριν καλά καλά αρχίσουμε στην αυλή με τους χορευτές, είχε στηθεί καλό γλέντι μέσα στο μαγαζί με τους Sam Roma, τον Τζιφάκη, τον Juan, τη Μαριέλα και τον Αλέξανδρο και άλλους πολλούς.

Μάταια παρακάλαγα να σταματήσουν για να έρθουν στην αυλή να ξεκινήσουμε!

Στην αυλή υπήρχε τέντα και προστατευόμασταν κάπως από τη βροχή.

Ήταν σπουδαία μέρα και η σημερινή, ήμουν πολύ χαρούμενη που ήρθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να συμμετέχουν στη γιορτή!

Χόρεψε η Γεωργία Ξανθάκη με περίσσιο ταμπεραμέντο, ένα όμρφο, απλό tiendos, ολόσωστο και με τσαμπουκά, χόρεψε η αγαπημένη μου η Στέλλα Παππά, παιδί σεμνό που κάνει τη δουλειά της χωρίς φανφάρες, είχε πολύ καιρό να χορέψει και ένιωσα τιμή να της τραγουδήσω ένα tarantos μαζί με τον Alejandro Chacon στην κιθάρα, για να το χορέψει σε απόσταση λιγότερη των 20 εκατοστών  από το κοινό, χόρεψε η ΥΠΕΡΘΕΑ, πιο γουάπα πεθαίνεις, γυναικάρα, Mariela Carretero, ένα super τέλειο Jaleo με τον Αλέξανδρο Καραβέλλη να της τραγουδάει και τον Αντρέα Μπουλασίκη να της παίζει κιθάρα, έπαιξε ο Χρίστος Τζιφάκης  τρία δικά του κομμάτια, o οποίος απασφάλισε μόλις  άκουσε τους Sam Roma νωρίτερα, κι έτσι κάλεσε δύο από την μπάντα να τον συνοδέψουν στα κομμάτια του. Η χαρά στο πρόσωπό του, μου θύμησε τον γιό μου όταν του παίρνω lego.

Αφήνω τελευταία τη Σοφία Σαρρή, σκόπιμα. Επειδή πραγματικά ήταν εμπειρία να  με αφήσει να της τραγουδήσω μια alegria για να τη χορέψει. Τραβήχτηκε 2-3 φορές  στο Χαϊδάρι μαζί με τον  Αντρέα τον Μπουλασίκη στην κιθάρα, για να προβάρουμε, μαζί με την καλή μας την Άντζελα Κλιάφα στα palmas και το Jaleo.

Και λέω πως ήταν εμπειρία γιατί η Σοφία είναι από αυτά τα σπάνια πλάσματα, τα εύθραυστα, που δε χρειάζεται να λένε πολλά επειδή τα μάτια τους τα λένε όλα. Η καλοσύνη της πλημύρισε τον χώρο και η σεμνότητά της με καθήλωσε. Την ίδια μέρα που χόρευε,  ήταν τραυματισμένη και πολύ αγχωμένη. Με το που βγήκε να χορέψει, η φωνή μου ξεμπούκωσε για λίγο από χαρά που την έβλεπα με τσαμπουκά και καρδιά τρεμάμενη να κάνει αυτό που τόσο αγαπά: να χορεύει flamenco! Για εμένα ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές του τριημέρου.

Και αφού τελειώσαμε με τους χορούς, ήρθε η σειρά των Sam Roma οι οποίοι στριμώχτηκαν στην κυριολεξία κάτω από την τέντα σε έναν χώρο το πολύ 2Χ2 για να τα σπάσουν.

Μας ξεσήκωσαν, τρελαθήκαμε όλοι, χορεύαμε, γελάγαμε, ο Alejandro σε κάποια φάση ξεπρόβαλε το κεφάλι του από το παράθυρο της τουαλέτας για να βλέπει σε πρώτο πλάνο τη φιέστα, ο Juan άρπαξε αναπάντεχα το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει “tu ven a mi” , εγώ το arrinconamela, η βροχή πια είχε δυναμώσει τόσο που βρεχόμασταν από τα κενά που είχε η τέντα, οι τεχνικοί έτρεχαν να σώσουν τα καλώδια μην πεθάνουμε όλοι εκεί από ηλεκτροπληξία, ήταν μια fiesta Διονυσιακή! (εντάξει μέχρι ενός σημείου!)

Αποχώρησα  πολύ αργότερα αφού τελείωσαν οι Sam Roma, με τη φωνή παντελώς κλειστή, ερείπιο, αφήνοντας στην μουσκεμένη αυλή τη Δροσιά, τον Μπάκη, τη Μαριέλα, τον Αλέξανδρο, να παίζουν μέχρι το πρωί!

Μέρα 3η

Κυριακή 18/6

Soiree de Votanique    /   Desfile de moda Flamenca

Έφτασα στον χώρο τρέχοντας, ταλαιπωρημένη απ τον κλειστό λαιμό και την taconeo πρόβα που είχαμε νωρίτερα με τη Δροσιά (αξέχαστη θα μου μείνει αυτή η πρόβα!)

H Μαρίνα η Νώτη ήταν ήδη εκεί με τα παιδιά της, προβάροντας και τακτοποιώντας τα ρούχα της   παρουσίασης.

Το ίδιο και η Χρυσούλα με τα παιδιά που θα παρουσίαζαν τα t-shirts της.

Το ίδιο και η Χριστίνα Κόλλια που ετοιμαζόταν για το χορευτικό της.

Πυρετός!

Να κι ο Στέλιος Πλαϊτης που θα έπαιζε μουσική, να κι ο Πάνος Μαρινόπουλος με την κάμερα ανα χείρας, να και το Μαράκι μου (Τζάνη) που θα καθόταν πόρτα, να και η Φαίη που με το χαμόγελό της με ξεκούρασε…. Είμαστε έτοιμοι!

Το μαγαζί γεμάτο, ξεκίνησε η Χριστίνα με μια χορογραφία με αναφορές σε flamenco  και σύγχρονο. “Sound of Silence” χόρεψε και όλοι τη χειροκροτήσαμε!

Συνεχίσαμε με την παρουσίαση των ρούχων της Χρυσούλας. Όπου έγινε κάτι που δεν το περίμενα. Στήριξε την παρουσίασή της σε ηθοποιούς και παρουσίασαν τα ρούχα, «παίζοντας» ένα μέρος από τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα (αν δεν κάνω μεγάλο λάθος)

Άρχισα να συγκινούμαι πάλι. Πλησίασα το Μαράκι και δακρύζαμε παρέα.

Μετά ήρθε η παρουσίαση των παπουτσιών της Δήμητρας Καραγιάννη, την οποία την ανέλαβε η Μαρίνα Νώτη και την οργάνωσε καταπληκτικά.

Τελευταία έμειναν τα υπέρλαμπρα ρούχα της Μαρίνας, ζωγραφισμένα με glitter στο χέρι.

Η παρουσίαση της ήταν πολύ επαγγελματική, με δυνατή και καλή μουσική, με παιδιά λαμπάδες για μοντέλα και τέλεια σκηνοθετημένα.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο του Πάνου Μαρινόπουλου από όλο το event εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=PLko48T7u10&t=2071s&spfreload=10

Στο τέλος έγινε κλήρωσε και οι συμμετέχοντες έδωσαν τα δώρα τους στο κοινό.

Κι εγώ έφυγα τρέχοντας για το «Λυχνάρι»

ΛΥΧΝΑΡΙ

Με το που έφτασα, με έπιασε εγκεφαλικό. Ήταν η τρίτη και τελευταία μας μέρα, στην πιο μεγάλη αυλή σε σχέση με τις άλλες δύο.

Τα εισιτήρια είχαν πουληθεί από πριν όλα και ο κόσμος περίμενε σε μια απίστευτη ουρά.

Οι καρέκλες τελείωσαν. Αρχίσαμε να βάζουμε τον κόσμο μέσα χωρίς εισιτήριο και χωρίς καρέκλα. Όλοι οι καλοί χωράνε.

Σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν, σε μια αυλή μεγάλη, γεμάτη με κόσμο που με λαχτάρα ήρθε να μας δει, με καλλιτέχνες που έχουν πάρει κι έχουν δώσει κύματα χαράς κι αγάπης τις προηγούμενες δυο μέρες, αρχίσαμε την τρίτη και τελευταία για φέτος πράξη μας.

Τη βραδιά άνοιξε ο αγαπημένος Δημήτρης Κουκουλιτάκης με τον Juan Granados στο τραγούδι και τη  Μαριελα  και τον Αλέξανδρο στα palmas. Συγκίνηση.

Μετά ήρθε ο «αλητάκος» μου, ο φίλος μου ο Γιώργος ο Ντινάκος με το απίστευτο ταλέντο στην κιθάρα και η φίλη μου και εξαιρετική τραγουδίστρια Μαρία Βασιλοπούλου που με έκαναν λιώμα με τις μουσικές και τη βελούδινη φωνή.

Ύστερα χόρεψε η Σοφάρα της καρδιάς μου, η Σοφία Κιορπέ από τη Θεσσαλονίκη, χόρεψε alegria με ψυχή και βλέμμα που γελούσε, χόρεψε και η Μαρία η Μανδραγού ένα Martinete  με τον Παπαγιαννούλη στο cajon και τον Juan στο τραγούδι, όλοι κρατούσαμε την ανάσα μας!  Χόρεψε η Τζέσικα μια solea por buleria  γεμάτη νεύρο και η Γεωργία Ξανθάκη μια alegria με βεντάλια που μας ξεσήκωσε ( εντάξει, είχαμε μαζευτεί και 10 κοπέλες στα palmas!). Χόρεψε και η αδερφή ψυχή μου, αυτή που σε πανηγύρια και χαμούς δε μου λέει ποτέ όχι, που έρχεται σε όλες τις zambombas και με την κουνάμενη λεκάνη, τρελαίνει τον κόσμο… Η Κλειώ μου. Που της τραγούδησα με όση φωνή μου είχε απομείνει, μια Farruca. Και ήμουν τόσο ευτυχισμένη που ήμουν με αυτό το σχήμα: Κλειώ (χορός), Καυγάς (κιθάρα) που δε με ένοιαζε τίποτα. Είναι φίλοι καρδιάς και πλάσματα αγνά.

Μετά έπαιξε και ο Καυγάς μας με το μπουζούκι του παρακαλώ το “entre dos aguas” κι έγινε ο χαμός από κάτω! Ο κόσμος τρελάθηκε, άρχισαν να του φωνάζουν «μπράβο» και να τον  ενθαρρύνουν!

Και μετά  από όλη αυτήν την έκρηξη μουσικής και συναισθημάτων, έπρεπε να μαζευτούμε, να καθήσουμε στις γωνιές μας και να χαιρετήσουμε με σεμνότητα το τριήμερο αυτό, να αποχαιρετήσω εγώ με τον τρόπο μου, όλα αυτά τα παιδιά που χρόνια με εμπιστεύτηκαν στις δουλειές τους, που έγιναν φίλοι μου, που μοιράστηκαν μαζί μου…

Ήρθε η ώρα να κλείσουμε το φεστιβάλ με τον Κώστα Παυλίδη και τον Λευτεράκη μας τον Χαβουτζά στην κιθάρα.

Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος. Με ησυχία και δάκρυα.

Κι έτσι έκλεισε το πρώτο Hola Flamenco Festival που αν με ρωτήσεις τώρα, νομίζω πως το είδα στον ύπνο μου.

Θα πρέπει  να ευχαριστήσω κάποιους ανθρώπους που μου στάθηκαν πολύ, τη Μαρία την Καραβασίλη φυσικά, που μας φιλοξένησε στο σπίτι της όλες τις μέρες του φεστιβάλ και ανέχτηκε τις bulerias του Juan από το πρωί μέχρι το βράδυ!, τον φίλο μου, που θα ήθελα πολύ να με ζητήσει σε γάμο επιτέλους, τον Γιώργο τον Βασιλικούδη, ιδιοκτήτη του café bar Chandelier για όλη τη βοήθεια με την προπώληση των εισιτηρίων, τον Αλέξη από τους Θεσσαλούς που με βήθησε με το κουβάλημα και το στήσιμο του πατώματος.

Σας ξαναευχαριστω όλους πολύ. Ακόμα και αυτούς που δεν μπορέσατε να συμμετέχετε, που ακυρώσατε για τους δικούς σας λόγους.

Το Hola  στήθηκε σπό φίλους.  Από καλλιτέχνες που δεν πληρώθηκαν αλλά έδωσαν ψυχή κι έβαλαν ‘ένα λιθαράκι από το οποίο θα επωφεληθούν και άλλοι συνάδελφοί τους στο μέλλον. Και γι αυτό σας βγάζω το καπέλο.

Εγώ θα επιστρέφω, η βάση μου μόνο θα αλλάξει, θα συνεχίσουμε να τα λέμε και να βρίσκουμε λόγους για γιορτή, αλλά αυτή η φορά, μου έδωσε ένα μεγάλο μάθημα και μου πρόσφερε ένα βουνό αγάπης και ενέργειας που το κουβαλάω στη νέα μου αρχή στην Ολλανδία.

Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι.

Ραντεβού στις αυλές το καλοκαίρι του 2018!

Γιώτα

ΥΓ  1)  Γραφτείτε στο κανάλι του φεστιβάλ στο Youtube

https://www.youtube.com/watch?v=mhXizLLgHQY

2) Μπείτε στο www.holaflamenco.gr  και γράψτε στο forum την εμπειρία σας από το φετινό μας φεστιβάλ!