Ζήτω τα παιδιά!!!

…»Θα είμαστε  όλοι μαζί εκεί, θα τρώμε ό,τι θέλουμε, θα πίνουμε και θα παίζουμε όλη μέρα! Είναι ένα κτίριο μόνο για παιδιά και είμαστε τυχεροί που ο παππούς μας μένει στη Βέροια κι έτσι μπορούμε κι εμείς να πάμε να μείνουμε εκεί!»

Είπα στον αδερφό μου  ένα καλοκαίρι. Ήταν τότε 7 χρονώ κι εγώ 8. Ο μπαμπάς μου μας είχε αφήσει για διακοπές με τον παππού στη Βέροια και έτσι όπως βολτάραμε όλοι μαζί, τσακαλαρία από το Τσερμένι, στο Ρολόι, περνάγαμε μπροστά από ένα παλιό τούρκικο τζαμί. Η ερώτηση του αδερφού μου ήταν απλή: Τι είναι αυτό?

Δε θα μπορούσα να του πω οτι είναι απλά ένα εγκαταλελειμένο τζαμί!!!  Αν και το ήξερα εγώ, από τον μπαμπά μου.

Του σέρβιρα ωραία αυτή την ιστορία , την πίστεψε ο καλός μου και μαζί του , πίστεψα κι εγώ. Κι έτσι πέρασε όμορφα το μισό καλοκαίρι, με σχέδια, με όνειρα και γλυκά ψέμματα….

Μετά γυρίσαμε στην Αθήνα και σιγά σιγά το ξεχάσαμε.

Αλλά θυμήθηκα και κάτι ακόμα τώρα.

Ήμουν 9 χρονώ όταν ήρθε η μητέρα μου ένα πρωί λέγοντας μου πως  βρήκε μια σχολή για νοσοκόμες που είναι μόνο για παιδιά. Το ήξερε πως ήθελα να γίνω νοσοκόμα. Μου είπε πως θα είμαι με άλλα κορίτσια της ηλικίας μου και θα πηγαίνουμε σε σχολείο για νοσοκόμες και θα κάνουμε εξάσκηση σε κούκλες!

Εδώ πιάστηκα εγώ στην παγίδα! Γιατί το πίστεψα αυτό το όμορφο ψέμα και την ακολούθησα τη μητέρα μου .

Έπλασα έναν ολόκληρο κόσμο φανταστικό, μια ζωή γεμάτη άσπρες ποδιές, ενέσεις, ακουστικά,  κούκλες που ζωντάνευαν και παιδάκια άρρωστα που τα έκανα καλά.

Όμως μετά κατάλαβα πως δεν ήταν σχολείο… Ήταν το ίδρυμα στο οποίο με άφησε η μητέρα μου.

Το γιατί δεν έχει σημασία, απλά για να μην αφήσω καμιά πικράδα, θα προσθέσω (όπως πολλές φορές έχω πει) πως  το να μείνω εκεί, σε αυτό το ίδρυμα, με τις συνθήκες ζωής που επικρατούσαν στο σπίτι μου, ήταν ένα μεγάλο δώρο και ευχαριστώ τη μητέρα μου γι αυτό της ψέμα.

Όμως αφορμή γι αυτές τις δύο ιστορίες, στάθηκε ένα γράμμα που έλαβε ο γιος μου χθες.

Ο φάκελος έγραφε το όνομά του και είχε τα διακριτικά της διάσημης σχολής μαγείας Hogwards στη Σκωτία. Ήταν  κλεισμένος με βουλοκέρι.

Μέσα υπήρχε μια πρόσκληση στα ελληνικά που έλεγε πως την τάδε  ημερομηνία  θα πρέπει να βρίσκεται στο δημαρχείο που θα τον περιμένει το μαγικό λεωφορείο , όπου μαζί με άλλα παιδιά, θα τα πάει στη σχολή!

Και δίπλα ένα χρυσό εισιτήριο!

Με πήρε αμέσως τηλέφωνο, και να φωτογραφίες η πρόσκληση, και δωστου google να μάθουμε περισσότερα για τη σχολή, και να τα όνειρα και οι χαρές και τα γέλια και λίγη μελαγχολία που θα είναι μακρυά από τον μπαμπά και τη μαμά…. Αλλά δεν πειράζει, θα γυρίσει μια μέρα πίσω, μάγος πια και θα μας μάθει όλα όσα ξέρει.

Αχ!!  Τι ωραία είναι να είσαι παιδί και να τα πιστεύεις όλα! Και να πετάς έτσι εύκολα!

Ζήτω τα παιδιά λοιπόν!

(παρεπιπτόντως, ξέρω εγώ τι είναι αυτή η πρόσκληση… Αλλά δε θα σας πω!!

Είναι …. Μαγικό μυστικόοοοοοοοοο   🙂