First year in Amsterdam

GR    (English text follows)

Οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ δύσκολες.  Είχα βγάλει το εισιτήριό μου για να φύγω για Αμστερνταμ στις 20/7/2017.

Χωρίς καμία σιγουριά, κανέναν φίλο, ένα σπίτι μόνο που πλήρωνα και με περίμενε.

Έφυγα από την Ελλάδα την Παρασκευή 20/7/2017.

Με φτερά κομμένα, με την καρδιά να κλαίει, με λίγο φόβο στην ψυχή αλλά με μια δύναμη που δεν ξέρω από που ερχόταν και μια σιγουριά πως εκεί, θα τα καταφέρω.

Αποχαιρέτησα τους φίλους μου, πέρασα τις τελευταίες μέρες με την οικογένειά μου, τους μαγείρεψα, τους τακτοποίησα, τους τραγούδησα, τους χάιδεψα κι όταν δεν άντεχα άλλο , κρυβόμουν να μη δουν τα κόκκινα μάτια μου.

Πήρα δυο βαλίτσες κι ένα μενταγιόν που μου είχε χαρίσει μια γιαγιά από την Πόλη κι έφυγα. Δύσκολα….

Τη δεύτερη μέρα είχα βρει δουλειά σε εστιατόριο στο κέντρο του Άμστερνταμ. Τα χρήματα πολύ καλά, οι ώρες πολλές, η ζωή πανάκριβη, αλλά δε με έπαιρνε να επιλέξω. Τουλάχιστον είχα μια δουλειά. Ρίχτηκα με τα μούτρα , 12-16 ώρες τη μέρα. Ούτε φίλοι, ούτε έξω ούτε τίποτα.

Τον Σεπτέμβρη ευτυχώς τα πράγματα έφτιαξαν λίγο. Έπιασα δουλειά σε ένα ξενοδοχείο πολύ καλό, οι συνάδελφοί μου στην πλειοψηφία Ισπανοί, όλοι καλά παιδιά, γρήγορα προσαρμόστηκα και  άρχισα να δουλεύω με όρεξη. Ο μοναδικός μου όρος ήταν να με αφήνουν μια φορά τον μήνα να ταξιδεύω στην Ελλάδα, να βλέπω τον γιο μου. Το δέχτηκαν.

Μετά άρχισα σιγά σιγά να κάνω μαθήματα τραγουδιού. Νοίκιασα μια σχολή και τις Τρίτες με κρύα, βροχές και χιόνια, ήμουν εκεί. Με υπομονή. Γνώρισα κόσμο που ήρθε κι έφυγε. Και άλλους που έμειναν.

Η ζωή άρχισε να παίρνει ένα σχήμα ξανά.

Βρήκα ποδήλατο, βρήκα φίλους, ταξίδεψα, τραγούδησα, άρχισα να ζω πάλι. Να μην  έχω άλλο μαύρο μέσα μου. Να θέλω να δημιουργήσω ξανά. Να μη νιώθω άχρηστη.

Πρέπει να πω πως αυτή η εμπειρία που ζω τώρα, είναι ένα μεγάλο σχολείο για εμένα.

Έχω την τύχη, στο σημείο που εργάζομαι να γνωρίζω καθημερινά πολύ κόσμο. Να δω πως συμπεριφέρονται οι Ολλανδοί, οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί και άλλοι, να καταλάβω λίγη από την κουλτούρα τους , να τη μοιραστώ.

Γιατί αν έρθεις εδώ ως Ελληνάρας, δε θα τα βγάλεις πέρα… Πρέπει να έχεις αυτιά και μάτια ανοιχτά, να καταλάβεις πως ζουν και τι περιμένουν από εσένα για να μπορείς να έχεις κι εσύ κατα συνέπεια μια ζωή καλύτερη εδώ.

Εδώ το πρώτο πράγμα που έμαθα είναι οτι τα πάντα υπάρχουν στο google!  Δεν υπάρχει Ολλανδός που θα τον ρωτήσεις κάτι και θα σε βοηθήσει όπως έχουμε μάθει εμείς στην Ελλάδα. Θα σου πει: Μπορείς να το ψάξεις στο Google.  Στην αρχή μου κακοφαινόταν, αλλά μετά το κατάλαβα και παραδέχτηκα πως καλό μου έκανε να μπορώ να τα βρίσκω όλα μόνη μου.

Εδώ δε θα σε λυπηθούνε , δε θα σου χαριστούνε αλλά δε θα κοιτάξουν ούτε την ηλικία σου, ούτε το χρώμα σου. Αν δουλεύεις καλά, θα έχεις δουλειά. Αν όχι, πας σπίτι σου.

Το Άμστερνταμ είναι μια πόλη όμορφη, καθαρή και με πολλές εκπλήξεις. Εκεί που πας ποδηλατάδα, τσουπ ένα πάρκο τεράστιο με λίμνες και ποτάμια και λες «δεν είναι δυνατόν να είμαι στην πόλη»

Εδώ είναι η χώρα που οι μεγάλοι νιώθουν παιδιά! Λόγω του ποδήλατου! Εντάξει, ο Ολλανδός δεν το βρίσκει ουάου γιατί με το που γεννιέται, τον βάζουν μέσα σε ένα ποδήλατο, με καρότσι, με σχάρα, με παιδικό καρεκλάκι, με , με , με…

Εδώ όλοι είναι ψηλοί. Δεν το λέω επειδή είμαι κοντή. Αλήθεια είναι ψηλοί. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω άβολα με τόσο ψηλούς ανθρώπους.

Εδώ υπάρχει ακόμα μια υγιής κατάσταση όσον αφορά στη ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην επικοινωνία, όλα είναι ξεκάθαρα, όλα λειτουργούν.

Σαν Ελληνίδα  βέβαια εγώ έχω έντονο το συναισθηματικό κομμάτι οδηγό (όπως όλοι οι Ελληνες) το οποίο έρχεται συχνά σε σύγκρουση με το ορθολογιστικό  ύφος της πλειοψηφίας των ανθρώπων εδώ. Αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Δε σε ενοχλεί κανείς.

Εδώ νιώθω πως μπορώ να πραγματοποιήσω πολλά από τα σχέδιά μου.

Ένα από αυτά είναι να ενώσω τους ανθρώπους μου στην Ελλάδα, με τους εδώ….

Ένα χρόνο μετά λοιπόν η ζωή με βρίσκει να κάθομαι ήσυχη να γράφω σε αυτό το blog, με  φίλους να περιμένουν ποδηλατάδες, με μια ζωή καλή και απλή, με τραγούδια και κιθάρες, με πολλά αεροπλάνα, με όνειρα που παλεύουν να γίνουν πραγματικότητα, με μια δουλειά ανθρώπινη που υπάρχει σεβασμός, με έναν ήλιο έξω να λάμπει και με μια βαθιά ουλή στην καρδιά που μου άφησε ο τελευταίος χρόνος ζωής στην Ελλάδα και το φευγιό…

Πάνω από όλα αγάπη. Γι αυτά που κάνουμε, γι αυτό που είμαστε και γι αυτό που είναι οι άλλοι.

Ευχαριστώ όσους με βοήθησαν στην Ελλάδα, ευχαριστώ και όσους με βοηθούν στο νέο μου σπίτι.

Θα κλείσω με μια παράγραφο που είχα δημοσιεύσει όταν πρωτοήρθα στο Άμστερνταμ, από ένα βιβλίο του Έρμαν Έσσε, το Σιντάρτα:

«Όταν ρίχνεις μια πέτρα στο νερό, βιάζεται να βρει το συντομότερο δρόμο για το βυθό.

Έτσι γίνεται και όταν ο Σιντάρτα έχει έναν σκοπό, μια πρόθεση. Ο Σιντάρτα δεν κάνει τίποτα, περιμένει, σκέφτεται, νηστεύει, αλλά περνάει μέσα από τα πράγματα του κόσμου όπως η πέτρα από το νερό, χωρίς να κάνει τίποτα, χωρίς να κινηθεί, κάτι τον τραβάει και αφήνεται να πέσει»


EN

The last days were very difficult.  I had buy my ticket to leave for Amsterdam in   20/7/2017.

Without nothing to wait for me, no friend, only a house  that I paid and it waited for me.

I left from Greece on Friday  20/7/2017.

With my broken wings, with the heart crying, with little fear in the soul but with a force that I do not know from where it came from and a certainty that there, I will make it.

I farewelled my friends, I passed the last days with my family,  I cooked for them, I arranged everything for them, I sung for them,  I caressed them and  when I did not bear it anymore , I was hidden so they do not see my red eyes.

I took two suitcases and a neckless that had given me a beloved old lady from Istanbul and I left.….

The second day I had found work in restaurant in the centre of Amsterdam. The money were very good, the working hours crazy, the life so expensive, but there were no option for me. At least I had a work. I was working like crazy ,  12-16 hours daily. No friends, no  fun no nothing.

In September fortunately the things went better. I managed to find a work in a nice hotel , my colleagues in the majority come from Spain and Latin America, all good.

I fast adapted myself and I began to work with joy. My unique term wasthat  they should leave me once per month to travel in Greece, to see my son. They accepted.  Afterwards I began little by little to give singing classes. I rented a studio and every Tuesday with cold, rains and snow, I was there. With patience.

I met people that came and left. And other that stayed.  The life began to take a form again.  I found bicycle, I found friends, I travelled, I sung, I began living again. I removed the black color from my heart. I was able to create again and not to feel useless.

I must say that this experience where I live now, is a big school for myself.

I have the chance,  where I work to meet daily a lot of people. Understand the culture and the  behaviour of the Dutch, the Americans, the Germans and other. Because if you come here as the Big Greek Guy, you wont go far… You must  have your ears and eyes open.

Here the first thing that I learned is that in google you can find the answer to mostly all the questions!  There is no Dutch that you will ask him something and  will help as we have learned  in Greece. He will say to you: You can search  in   Google.  At the  beginning I didnt like this, but afterwards  I understood and I admitted that it was good for  me to be more intepenend.

Amsterdam is a  beautiful city, clean and with a lot of surprises. You go for a bike ride and suddenly you find enormous parks  with lakes and rivers and you think “it is not possible to be in the city” .

Netherlands is the country that all grown ups feel like children! Because of the bicycle! All right, Dutch people does not find it eciting perhaps  because since the born, they grow up on a bike.

Here all the people are so tall! And I dont say this because I am short. They trully are tall. First time in my life I feel uncomfortable with so many  tall persons around. Here the situation is still healthy regarding to life, to  human relations,  the communication, all is direct, and functional.

As Greek certainly i I have intense the sentimental part inside me (as the all Greeks) which it often comes in conflict with the  style of majority of persons here. But you learn to live with this.  Here I feel that I can make real many of my dreams.

One of them is to bring together  my people from Greece, with people here….

One year after , life finds me to seat quiet and  write in this blog, with friends waiting  for bike rides, with a good and simple life, with singing and guitars, with a lot of planes, with dreams that fight they become reality.

I want to thank those who  helped me in Greece and those who actually are helping me here,in my new home.

I will close with a paragraph that I had published when I first came in Amsterdam, from a book of Erman Esse, Sintarta:

“When you throw a Stone in water, it is in a hurry to find the shorter way for the bottom.

Thus it becomes also when Sintarta has an aim, an intention. Sintarta does not make nothing, he waits , he thinks, but he  passes through the things of world as the stone from water, without making nothing, without  moving, something pulls him and he lefts to fall »