Το οχτάωρο vol2

Τα πρωινά δουλεύω στο λογιστήριο ενός πολύ καλού ξενοδοχείου στο Άμστερνταμ.

Το γραφείο μου βρίσκεται σε ένα δωμάτιο που μοιάζει με κελί. Πολλοί παραξενεύονται όταν τους το λέω, γιατί το ξενοδοχείο είναι πολύ κυριλέ. Αμ…. Έλα να δεις εκεί που σκάβουμε πως είναι.

Είμαστε 9 γραφεία κολλητά σε ένα δωμάτιο 9-10 τμ περίπου. Ο φωτισμός είναι με λάμπες φθορίου. Αυτές που τους κάνει όλους να φαίνονται άσχημοι.

Το ξενοδοχείο όμως έχει μια πολύ ωραία ιστορία. Παλιά, όταν ήθελαν να το κάνουν ξενοδοχείο, αποφάσισαν να αγοράσουν όλο το τετράγωνο, που πριν ήταν σπίτια. Ένας μόνο αρνήθηκε (μάγκας) να πουλήσει το σπίτι του κι έτσι έχεις τώρα ένα δαιδαλώδες ξενοδοχείο στην καρδιά του Άμστερνταμ και στη μέση μια σταλιά ένα σπιτάκι άσχετο.

Το γραφείο που δουλεύω είναι στον 2 όροφο ενός παμπάλαιου καρακλασικού αρχοντικού, αλλά είπαμε είναι σα φυλακή . Έχει όμως πλάκα που έχουμε δυο παράθυρα και όταν τα ανοίγουμε, σκάει ΟΛΗ η μπόχα από τους μπάφους. Βλέπεις, τα παράθυρα βλέπουν σε στενάκι που απέναντι έχει ένα μαγαζάκι που πουλάει τυριά και δίπλα ένα coffee shop. Μη γελάς καθόλου, γιατί αν θες να πάρεις καθαρό αέρα, πρέπει να μαστουρώσεις, ειδικά εμείς που δεν είμαστε του αθλήματος, οπότε άντε μετά να στείλεις τιμολόγιο σωστά και να βρείς αυτά τα 0,05 λεπτά που έχεις διαφορά στο ισοζύγιο…. Χέστα.

Οι συνάδελφοι μου είναι για τα πανηγύρια. (Σαν κι εμένα)

Έχω μια Νεοζηλανδή νέα κοπέλα που είναι η προϊσταμένη μου, πολύ καλή, πολύ έξυπνη και πάντα χαμογελαστή, έχω μια Σουριναμέζα 50άρα που γλώσσα δε βάζει μέσα της ζωή να χει. Και όσο και να ακούς αυτή τη γλώσσα ρε φίλε, δεν καταπίνεται. Δε συνηθίζεται αυτί το «χχχχ». Μπρρρρρ

Έχω έναν πιτσιρικά Τούρκο, γεννημένο στην Ολλανδία που κάθε φορά μου λέει, «Γιώτα, πουλάω το κινητό μου 300 ευρώ, 400 ευρώ, 10.000. Θα πάρω το ΙΧΠ2120321565» Εγώ δεν καταλαβαίνω Χριστό. Γελάω και του εξηγώ ότι δεν καταλαβαίνω εγώ από μοντέλα. Γελάει κι αυτό.

Έχω ένα άλλο πιτσιρίκι, Γιαπωνέζο γεννημένο στην Ολλανδία. Πολύ ήσυχο το καημένο. Μια συνάδελφος του έμαθε να λέει «Άντε γαμήζου»

Έχω έναν καινούριο συνάδελφο που είναι Ολλανδός, 50άρης, η ψυχή του πάρτι. Τα κάνει όλα σωστά και το φωνάζει να το ακούσουν και αυτοί που καπνίζουν τους μπάφους, από κάτω.

Έχω έναν από το Κουρασάου που είναι κι αυτός προϊστάμενος και είναι γύρω στα 45. Είναι κουρασμένος, πάντα. Με το καλημέρα σας, στο ξεκαθαρίζει. Αυτός είναι στο διπλανό γραφείο. Όταν πήζει τον ακούω να λέει από το δίπλα γραφείο «πουταναπούστη» που κι αυτό ή ίδια συνάδελφος του το έμαθε.

Ε, Ελληνίδα. Έχω και μια Ελληνίδα. Κλαίω κάθε φορά που την ακούνε όλοι να βρίζει και προσπαθούν να τη μιμηθούν. Αλλά έχει πιο πολύ πλάκα όταν της φέρνουν κι άλλα χαρτιά κι αυτή φωνάζει «Λάβλι»

Έχω κι άλλους, αλλά με τους άλλους δεν έχω πολλά πολλά.

Με τη συνάδελφο το πρωί που κάνουμε καφέ, μας ακούνε που μιλάμε ελληνικά, μας λένε στα ελληνικά «Καλημέρα, εφκαριστώ, καλησπέρα» και μας ζητάνε να μιλάμε ελληνικά γιατί νιώθουν πως είναι διακοπές. Άκου τώρα….

Θυμάμαι που κάποτε είχα γράψει κάτι για το οχτάωρο…. Το ξαναδιαβάζω τώρα και κουνάω το κεφάλι μου. Α ρε ζωή….

Η ζωή στο γραφείο είναι βαρετή. Είμαστε όλοι πάρα πολύ busy και δεν προλαβαίνουμε να μιλήσουμε (εκτός από τη Σουριναμέζα), δεν προλαβαίνουμε να αναπνεύσουμε γιατί τρέχουν τα deadlines και ο GM θα πάθει πλάκα αν δεν εισπράξουμε στην ώρα μας.

Εγώ κάθομαι να κάνω την τράπεζα κάθε πρωί και πρώτη δουλειά είναι να βάλω ραδιόφωνο να ακούσω τα νέα λίγο της Ελλάδας, από τα ακουστικά μου. Μετά αρχίζουν οι μουσικές.

Πρέπει όμως να συμφωνήσω τους λογαριασμούς. Εμένα όμως το μυαλό μου τρέχει αλλού, στις θάλασσες, στα βουνά, στα τραγούδια, στους ανθρώπους, στα βιβλία…. Πως να συγκεντρωθώ.

Κάνει κρύο στο γραφείο. Ανοίγω ένα ατομικό καλοριφεράκι που έχω και το κρύβω κάτω από το γραφείο γιατί αν με δούνε να το έχω αναμμένο, ξαφνικά ζεσταίνονται και πρέπει να το κλείσω…..

Τα απογεύματα ακούω τη Γιώτα Κοτσέτα στο kosmos. Με κάνει να χαμογελάω. Να ανακαλύπτω μουσικές. Να θυμώνω με τα όσα γίνονται στην Ελλάδα. Επικοινωνώ εκείνη την ώρα.

Μέρες σαν και τη σημερινή δεν έχουν πλάκα. Βαριά η διάθεση.

Ευτυχώς βάλανε Xilouris White. Δεν τους ήξερα. Σταμάτησα να ελέγχω και να πληκτρολογώ.

Συγκεντρώθηκα στα τύμπανα και στη φωνή. Χαμογέλασα. Πήρα ένα κομμάτι χαρτί κι έγραψα

αυτό που άκουσα «Μαύρη κορφή και Σκοίνακα, ίντα ναι το δικό σας,

και μένα δέρνει η μοναξά, θέτε με σύντροφό σας;»

Το κόλλησα στην οθόνη, από κάτω. Έκλεισα τον υπολογιστή κι ετοιμάστηκα να φύγω….