Πρόσφυγας ή Μετανάστης?

Πρόσφυγας

Πρόσφυγες είναι τα άτομα που βρίσκονται εκτός της χώρας καταγωγής τους εξαιτίας του φόβου διώξεων, διαμαχών, γενικευμένης βίας, ή άλλων καταστάσεων που έχουν διαταράξει σοβαρά την έννομη τάξη και, ως αποτέλεσμα, δικαιούνται διεθνούς προστασίας. Ο ορισμός του πρόσφυγα δίνεται στη Σύμβαση του 1951 και στα περιφερειακά μέσα για τους πρόσφυγες, καθώς και στο καταστατικό της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες.

–Ύπατη  Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες

Όταν ήμουν μικρή, ο παππούς ο Δημοσθένης,  συχνά μας έλεγε ιστορίες από το χωριό του, τη Χόψα, στην Τραπεζούντα.

Ιστορίες για την αγροτική ζωή και την καθημερινότητα, ιστορίες για τη γιαγιά που δε γνώρισα, την Παναγιώτα, που ζούσε κοριτσάκι τότε, στο Παππαβράμ της Τραπεζούντας, που ζούσε στο βουνό τα καλοκαίρια για να φυλάει μοναχή τα πρόβατα.

Και καμιά φορά ιστορίες που είχαν να κάνουν με τον φόβο, με τον πόλεμο, με τον διωγμό, με το περπάτημα από την Τραπεζούντα μέχρι τη Θεσσαλονίκη, λόγω της αναγκαστικής ανταλλαγής των πληθυσμών το 1922, τον χαμό της μάνας του στον δρόμο, τη βιαστική της ταφή μαζί με τα αδέρφια του και τον φόβο μη βρούνε το κουφάρι της οι λύκοι και τα σκυλια. Και ύστερα ιστορίες για τη φτώχεια στη Θεσσαλονίκη, για τις προσπάθειες να φτιάξουν κάτι από -100, για τη γνωριμία με τη γιαγιά, την νέα αρχή, την οικογένεια….

Αυτά όλα είναι χαραγμενα, περισσότερο , ας μου επιτραπεί η γνώμη, στο DNA του Πόντιου.

Μετά έρχομαι να θυμηθώ τα χρόνια που ερήμωσαν τα νησιά και τα χωριά και ο κόσμος κατέβαινε στην Πρωτεύουσα, την Αθήνα ή έφευγε για Αμερική και Γερμανία, το 1960. Για να μην αναλύσω το γιατί και το πως.

Κατ αρχήν ας συμφωνήσουμε, πως ΠΑΝΤΟΥ υπάρχουν άνθρωποι ηθικοί και άνθρωποι βόθροι. Π Α Ν Τ Ο Υ.

Το ότι είμαστε Έλληνες, δε μας κάνει αυτόματα καλύτερους, εξυπνότερους, καθαρότερους και άλλες αρχ@@διες.

Ο καθένας μεγαλώνει σε διαφορετικό περιβάλλον και έχει άλλη αντίληψη για το τι είναι η εξυπνάδα, η καθαρότητα κτλ

Αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να μας κάνει ανθρώπους είναι το ήθος. Η ικανότητα/ιδιότητα δηλαδή, να θέτεις εαυτόν στην προαγωγή  του κοινωνικού καλού. Για να μη μιλήσω για έννοιες όπως η αρετή και η σοφία. Δε θέλω να πάω εκεί σήμερα. Για άλλο λόγο γράφω.

Αυτά όλα βέβαια που περιγράφω παραπάνω, είναι μια ιδανική κατάσταση. Γιατί στην πραγματικότητα οι περισσότεροι από εμάς δε λειτουργούμε έτσι. Είναι πολύ δύσκολο να δεις καθαρά. Γιατί μας χρωματίζουν τον εγκέφαλο από μωρά, γιατί εξασκούμαστε στην παθητική σκέψη από παιδιά και μετά νομίζεις πως καταλαβαίνεις πως λειτουργούν τα πράγματα αλλά…. Απλά νομίζεις.

Η περσυνή μου τριβή με τα ανθρώπινα δικαιώματα και η επαφή μου με ανθρώπους που τα άφησαν όλα γιατί στις χώρες τους κάνουν κουμάντο οι εταιρίες πετρελαίου ή τους σκοτώνουν αν κυκλοφορούν μετά τις 21.00 ή δεν τους αφήνουν να εκτρέψουν και να καλλιεργήσουν για να φάνε και να ζήσουν, αλλιώς ΜΠΑΜ  και άλλα πολλά , παράλληλα με την τριβή μου με την Ολλανδική πραγματικότητα , με έκαναν να αλλάξω τρόπο σκέψης. Σε αυτό που λέω, πρόσθεσε και το ποντιακό DNA.

Και κάθομαι και διαβάζω για Έλληνες , στα μέρη μου κιόλας, στη Βέροια, στην Πέλλα, που η πλειοψηφία θαρρώ των ανθρώπων προέρχεται από πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν το 1922. Με τι καρδιά μωρέ, πάνε και πετάνε γουρουνοκεφαλές λέει, ψήνουν σουβλάκια και πίνουν αλκοόλ έξω από προσφυγικούς καταυλισμούς για να δείξεις τι ρε φίλε. Ότι έχεις αρχ@@@@δια?

Να σε δω χωρίς σπίτι, δουλειά, οικογένεια, όλα γύρω σου να καταρρέουν κι εσύ να πρέπει να σταθείς όρθιος ρε γελοίε για να γλιτώσεις το τομάρι σου. Τι πλάτη έχεις εσύ που έχεις τόσο θράσος να παραβρεθείς σε ένα τέτοιο δρώμενο, εσύ που αντέχει το χέρι και η λογική σου να πετάξουν κεφάλια από γουρούνια σε άλλο άνθρωπο που ξεριζώθηκε.

Άνθρωποι είμαστε όλοι, αυτό ήξερα από μικρή και αυτό βλέπω και εδώ που αναγκαστικά βρίσκομαι. Άνθρωποι.

Ανοίγω μεγάλη κουβέντα το ξέρω. Γιατί υπάρχουν και τα σύνορα και τα εθνικά συμφέροντα και άνθρωποι που εκμεταλλεύονται καταστάσεις και από τις 2 πλευρές  και ο φόβος μη χάσουμε τη βόλεψή μας. Αυτός ο φόβος είναι που σε κρατάει στον ύπνο. Και είναι πολύ δύσκολο να ξυπνήσεις, σχεδόν ακατόρθωτο. Είναι μακράν ευκολότερο να μου πεις να τους πάρω στο σπίτι μου, να κοιτάω την πάρτη μου  και όλα αυτά τα νόστιμα.

Είμαι θυμωμένη με την κατάσταση με τους πρόσφυγες, με το πως αντιμετωπίζεται το όλο θέμα από τους ευρωπαίους αλλά και από κάποιους Έλληνες και νιώθω απογοήτευση και ντροπή .

Γιατί γεννήθηκα από ρίζα προσφύγων και η ίδια σήμερα είμαι μετανάστης. Και βλέπω και ακούω και βιώνω καθημερινά τι σημαίνει.

Και θέλω να μου φέρονται ανθρώπινα, με σεβασμό. Ποιος δεν το θέλει? Ο Πρόσφυγας στη Μόρια ή στα Διαβατά, δεν είναι παιχνίδι σου! Αξίζει τον σεβασμό σου. Και αν δε σου αρέσει, τουλάχιστον ξέρνα τη χολή σου στο σπίτι σου.  Κι αν μου πεις δε θα σου πω εγώ τι να κάνεις, σου απαντώ πως αυτό που μας κάνει ανθρώπους το λένε ΗΘΟΣ.  Και αν δεν καταλαβαίνεις, ελπίζω τα βράδια να βλέπεις εφιάλτες με τον εαυτό σου πρωταγωνιστή να παλεύει να επιβιώσει τον πόλεμο, τη φτώχεια, τον φόβο, να τολμάει να μπει σε μια βάρκα ή να πάρει ένα αεροπλάνο για κάπου καλύτερα και να πέφτει σε ανθρώπους που τον βάζουν να ζήσει σε ένα καμπ όπου απέξω πίνουν και γλεντάνε και τα πρωινά δεν αφήνουν τα παιδιά σου να πάνε στο σχολείο και οι άνθρωποι αυτοί να μπαίνουν μπροστά στο λεωφορείο που σε μεταφέρει σε ένα μέρος ασφαλές για να κοιμηθείς λίγο σαν άνθρωπος ή αν είσαι από τους τυχερούς που έφτασες αλλού με αεροπλάνο, να αντέχεις τα υπονοούμενα, τις μικρότητες και τους εξευτελισμούς από άλλους καλούς ανθρώπους που μόνο το καλό σου δε θέλουν. Ελπίζω τότε να καταλάβεις. Και αν δεν καταλάβεις, σε παρακαλώ, σταμάτα να ασχολείσαι μαζί μου.

Θα κλείσω αυτό το άρθρο, με ένα τραγούδι που το τραγουδάει ο Τούρκος Adem Beşköylü και ο Έλληνας Νικος Μιχαηλίδης.

Γιατί στο μυαλό μου έτσι θα έπρεπε να υπάρχουν οι άνθρωποι.

Γιώτα

Το «Θάλασσα Καραντενίζ» είναι ένα τραγούδι που παρουσιάζει ιδανικά τη νοσταλγία, την αροθυμία, του ποντιακού λαού για τη χαμένη πατρίδα. Η Θάλασσα κρύβει μυστικά , ξεριζωμό, πόνους και άλλα πολλά. Η συγκεκριμένη εκτέλεση του σκοπού, τραγουδιέται από δύο Πόντιους (βίντεο). Ο ένας είναι Τούρκος υπήκοος και ο άλλος Έλληνας. Αμφότερων οι φωνές ενώνονται και κάνουν μία δήλωση, στέλνοντας μήνυμα στη γλώσσα τους για την καταγωγή, τις καταβολές και την ταυτότητά τους. Λέει ο στίχος “άκ’σον την τραγωδία μου, ρωμαίικα ντο τραγωδώ”. Δηλαδή, άκουσε το τραγούδι που λέω στα ελληνικά. https://lyricstranslate.com